نگاهی به فناوری منسوخ Token Ring؛ رقیب دیرینه‌ایترنت که مغلوب شد — What was a Token Ring network?
خلاصه
فناوری Token Ring در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ رقیب اصلی Ethernet بود اما به دلیل قیمت بالا و مقیاس‌پذیری ضعیف شکست خورد. این مقاله نگاهی فنی به دلایل سقوط این استاندارد و تفاوت‌های سخت‌افزاری آن با Ethernet دارد.
در دنیای شبکه‌های کامپیوتری امروز، اترنت (Ethernet) به قدری همه‌گیر است که تصور وجود رقیب جدی برای آن در گذشته دشوار به نظر می‌رسد. اما در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی، فناوری دیگری به نام Token Ring که توسط شرکت IBM پشتیبانی می‌شد، سهم قابل‌توجهی از بازار را در اختیار داشت. در این مقاله به بررسی این فناوری، دلایل شکست آن و نحوه تشخیص سخت‌افزارهای آن می‌پردازیم.
معماری Token Ring و تفاوت آن با اترنت
بزرگ‌ترین مزیت Token Ring در برابر نسخه‌های اولیه اترنت، پایداری و مدیریت ترافیک بود. در این شبکه، یک «توکن» (Token) به صورت چرخشی میان سیستم‌ها دست به دست می‌شد و تنها دستگاهی که توکن را در اختیار داشت اجازه ارسال داده داشت. این مکانیسم باعث می‌شد برخلاف اترنتِ اولیه، هیچ‌گونه برخورد بسته‌ای (Collision) رخ ندهد و شبکه در مواجهه با ترافیک سنگین بسیار مقاوم‌تر عمل کند.
با این حال، Token Ring چند ضعف اساسی داشت که منجر به شکست آن شد:
- هزینه بالا: تجهیزات اترنت به طور قابل‌توجهی ارزان‌تر بودند و هزینه‌های راه‌اندازی را به شدت کاهش می‌دادند.
- مشکل مقیاس‌پذیری سرعت: تمام کارت‌های شبکه روی یک رینگ باید با سرعت یکسانی کار می‌کردند. اگر یک سیستم با سرعت ۴ مگابیت بر ثانیه به شبکه‌ای ۱۶ مگابیتی متصل می‌شد، کل شبکه از کار می‌افتاد.
- سرعت پیشرفت: اترنت بسیار سریع‌تر توانست به سرعت‌های ۱۰۰ مگابیت و بعدتر گیگابیت دست پیدا کند، در حالی که Token Ring در مقیاس‌پذیری سرعت عقب ماند.
چرا اترنت برنده شد؟
علاوه بر قیمت ارزان‌تر، اترنت توسط مجموعه‌ای از شرکت‌ها به عنوان یک استاندارد باز (Open Standard) پشتیبانی می‌شد. در مقابل، IBM شرکتی بود که در بازار مینی‌کامپیوترها و مین‌فریم‌ها سلطه داشت و تلاش می‌کرد اکوسیستم خود را حفظ کند. این استراتژی در ابتدا به لطف شعار معروف «هیچ‌کس با انتخاب IBM اخراج نمی‌شود» جواب داد، اما در نهایت استانداردهای باز و ارزان‌تر اترنت پیروز میدان شدند.
تشخیص کارت‌های Token Ring و اترنت امروز
برای کسانی که با سخت‌افزارهای قدیمی یا تجهیزات رترو (Retro Computing) کار می‌کنند، تشخیص کارت شبکه Token Ring از اترنت گاهی چالش‌برانگیز است، زیرا هر دو ممکن است از کابل‌های مشابه CAT5 یا کانکتورهای فیزیکی شبیه به هم استفاده کنند. چند نشانه برای تفکیک آن‌ها وجود دارد:
- پین‌پین‌کابل‌ها و کانکتورها: کانکتورهای Token Ring عموماً از پین‌های ۹ تایی (شبیه به پورت‌های جوی‌استیک آتاری یا ویدیویی) استفاده می‌کردند، در حالی که اترنت از پورت‌های ۱۵ تایی مشابه جوی‌استیک کامپیوتر یا پورت‌های استاندارد استفاده می‌کرد.
- نشانگرهای سرعت: سرعت‌های Token Ring روی اعداد ۴ یا ۱۶ مگابیت بر ثانیه تنظیم می‌شدند، در حالی که اترنت‌های قدیمی روی ۱۰ مگابیت و نسخه‌های بعدی روی ۱۰۰ مگابیت کار می‌کردند.
- تجهیزات جانبی: در شبکه‌های Token Ring به جای سوئیچ یا هاب از تجهیزاتی به نام MAU استفاده می‌شد.
نگاه جامعه مهندسی در هکرنیوز
بحث‌های پیرامون این فناوری در هکرنیوز نشان می‌دهد که بسیاری از مهندسان قدیمی خاطرات تلخ و شیرینی از کار با این تجهیزات دارند. برخی از کاربران به یاد می‌آورند که چگونه شرکت‌های وابسته به IBM تا اواخر دهه ۹۰ میلادی همچنان به سراغ Token Ring می‌رفتند، در حالی که نویستۀ دیوارِ شکست آن از مدت‌ها قبل نوشته شده بود. عده‌ای دیگر نیز به پایداری بی‌نظیر پروتکل‌های مشابه در بازی‌های قدیمی چندنفره اشاره کرده‌اند، هرچند که در نهایت همگی اذعان دارند که این فناوری به موزه تاریخ کامپیوتر تعلق دارد.
چرا برای مهندسان امروز اهمیت دارد؟
مطالعه تاریخچه Token Ring به طراحان سیستم یادآوری می‌کند که گاهی یک استاندارد «به اندازه کافی خوب»، ارزان و با مقیاس‌پذیری بالا می‌تواند بر یک فناوری پایدارتر اما گران‌تر و بسته‌تر پیروز شود. شناخت این مفاهیم در درک تکامل پروتکل‌های شبکه مدرن بسیار کاربردی است.
این مطلب به‌صورت کاملاً خودکار و با هوش مصنوعی از مقالهٔ اصلی و بحث هکرنیوز تهیه شده و ممکن است خطا داشته باشد. حقوق مطلب اصلی متعلق به نویسندهٔ آن است. قوانین و گزارش مشکل