پروژه آلتویدز؛ ساخت یک مینی‌کامپیوتر قابل‌ح حمل درون قوطی فلزی

نگاهی به پروژه آلتویدز

پروژه آلتویدز (Altoids Project) حاصل دو ماه تلاش مشترک یک مهندس و پسر ۱۲ ساله‌اش است که در جریان آن توانستند یک مینی‌کامپیوتر کامل را داخل یک قوطی فلزی کوچک جای دهند. این پروژه از یک ربات اسقاطی دریافتی در MIT Swapfest آغاز شد و با عبور از چالش‌های سخت‌افزاری مختلف، به ساخت یک گجت قابل‌حمل انجامید.

مسیر توسعه و نسخه‌های مختلف

این پروژه طی پنج نسخه و با چالش‌های مهندسی فراوانی تکامل پیدا کرد:

• نسخه اول (v1): پس از دمونتاژ ربات هدیه‌گرفته‌شده، نمایشگر ۱۲۸ در ۶۴ آن جدا شد. به دلیل نبود پین‌اوت دقیق و توهمات ابزارهای هوش مصنوعی، پیدا کردن نقشه سخت‌افزاری چالش‌برانگیز بود تا اینکه در نهایت نقشه دقیق در انجمن Arduino پیدا شد. در این مرحله نمایشگر با استفاده از کتابخانه U8g2 بازی Space Trash را اجرا کرد.
• نسخه دوم (v2): با الهام از ویدیوهای ساخت کامپیوترهای جیبی، قطعات به یک قوطی فلزی، برد Arduino Nano، باتری‌های LiPo و ماژور منبع تغذیه PowerBoost منتقل شدند. طراحی CAD و چاپ سه‌بعدی توسط پسر خانواده انجام شد، اما در این نسخه هنوز درِ قوطی بسته نمی‌شد.
• نسخه سوم (v3): استفاده از بردهای سوراخ‌دار لحیم‌کاری (solderable breadboards) برای کاهش سیم‌کشی‌های به هم ریخته آغاز شد. قوطی‌های واقعی Altoids خریداری شدند زیرا ابعاد مناسب‌تری داشتند.
• نسخه چهارم (v4): پس از مشکلاتی در لحیم‌کاری و آسیب دیدن یکی از نمایشگرها، خرید هویه جدید و استفاده از سیم‌های بسیار نازک ۳۰ AWG به حل مشکل کمک کرد. نمایشگر با چسب حرارتی روی درِ قوطی فیکس شد و بالاخره درِ قوطی بسته شد.
• نسخه نهایی: با رفع خطاهای سیم‌کشی و رفع باگ‌های سخت‌افزاری، پروژه کامل شد و حتی برای جذابیت بیشتر، دو قرص نعناع واقعی درون کیسه‌های زیپ‌لاک کوچک در کنار مدار قرار گرفتند.

چرا این پروژه برای مهندسان اهمیت دارد؟

این پروژه نمونه‌ای عالی از مهندسی سخت‌افزار در مقیاس کوچک، فرآیند عیب‌یابی (Debugging) و حل مسئله است. مواردی نظیر مدیریت فضا در طراحی سه‌بعدی، مواجهه با خطاهای لحیم‌کاری، انتخاب ابزار مناسب (مانند تعویض هویه نامناسب با ابزار دقیق) و تجربه عملی کار با میکروکنترلرها، ارزش آموزشی بالایی برای توسعه‌دهندگان علاقه‌مند به حوزه‌های ایمبدد (Embedded) و سخت‌افزار دارد.